Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| EHALİ: | (Ehl. C.) Bir memleket, şehir, kasaba köy veya semt veyahut da mahallede yerleşip oturanlar. Avam, halk umum. |
| İçerisinde 'EHALİ' geçenler | |
| DEHALİZ: | (Dehliz. C.) Dehlizler, holler, koridorlar. |
| EBNÂ-ÜD DEHALİZ: | Anası babası belli olmayıp etrafa atılmış, sokağa bırakılmış çocuklar. |
| İBN-İ DEHALİZ: | Hırsız. |
| MEHALİK: | (Mehleke. C.) Tehlikeler. Tehlikeli işler. Korkulan yerler. |
| MÜTEHALİF: | Birbirine muhalif olan. Birbirine uymayan. Birbirini tutmayan. |
| MÜTEHÂLİF-ÜL MERKEZ: | Merkezi bir olmıyan. |
| MÜTEHÂLİK: | (Helâk. dan) Tehâlük eden, kendini tehlikeye atacak kadar acele eden. |
| MÜTEHÂLİKÂNE: | f. Acelecilikle, çabuklukla. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| EHABB : | Çok sevgili. En sevgili. |