Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| EHL-İ SUFFA: | (Bak: Ashab-ı Suffa) |
| İçerisinde 'EHL-İ SUFFA' geçenler | |
| İçerisinde 'EHL-İ SUFFA' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| EHL-İ SÛK : | f. Çarşı halkı, esnaf. |
| EHL-İ SALÂH : | Huk: Hâli mestur, nâmuslu, doğru, adaletli olan kimse. Sâlih kimseler. |
| EHL-İ ÂLEM : | Âlemin ehli olan insanlar. |
| EHL : | (Ehil) Yabancı olmayan, alışık olduğumuz. * Dost, sahip, mensup. Evlâd, iyal. Kavm, müteallikat. Usta, muktedir ve becerikli anlamıyla ehil ve ehliyet İslâmiyette önemli bir husustur. Dinimiz, bize işleri ehline vermemizi emreder. Cemiyette işler, mevkiler, makamlar, görevler, ehline verilirse işler düzgün gider, sonuçtan herkes memnun olur. Eğer İslâma aykırı olarak ehliyet yerine eş, dost, adam kayırma, parti menfaati vs. bayağı, hasis düşüncelere yer verilirse ve işler ehliyetsizlere terkedilirse bundan herkes zarar görür. |
| EHABB : | Çok sevgili. En sevgili. |