Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ELİF: | Birinci harf-i hecânın adı. (Bak: Ebced) (Ülfet. den) : Bütün harflerle ülfet edebildiği için böyle isimlendirilmiştir. Ebcedî değeri de bire delâlet eder. |
| ELİF: | Munis, sahip, dost. |
| İçerisinde 'ELİF' geçenler | |
| DELİF: | Yavaş yürümek. |
| DÜVEL-İ MÜ'TELİFE: | Anlaşmış devletler. Birinci Cihan Harbinde: İngiltere, Fransa, Rusya ve İtalya. |
| ECNÂS-I MUHTELİFE: | Çeşitli, türlü cinsler. |
| ELSİNE-İ MUHTELİFE: | Çeşitli ve birbirinden farklı diller. |
| İLEL-İ MUHTELİFE: | Türlü illetler ve sebepler, çeşitli hastalıklar. |
| KELİF: | Haris kimse. |
| MUHTELİF(E): | Çeşitli. Bir türlü olmayan. Birbirine uymayan. |
| MUHTELİF-ÜL CİNS: | Çeşit çeşit cinste. Muhtelif cinste. |
| MÜ'TELİF: | (Ülfet. den) Alışan, ülfet eden, alışık. * Uygun, muvafık, denk. |
| MÜZDELİFE: | Mekke'de Arafat ile Mina arasında bulunan mukaddes bir yer. |
| SELİF: | Eski zamanda geçmiş olan. |
| ZELİF: | Adımını atmak. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ELİBAB : | Durdurmak. Lâzım olmak. |
| ELÂ : | Arabçada söze başlarken kullanılır. İstiftah harfi tâbir edilir. Beş vecih üzere bulunur: 1 - Tevbih ve tenbih, 2 - İnkâr, 3 - İstifham-ı anin-nefiy, 4 - Arz, 5 - Teşvik ve rağbet ettirme, makamlarında. |