Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| EMAK: | Uzun, tavil. |
| EMÂKİN: | (Mekân. C.) Yerler. Mekânlar. |
| EMÂKİN-İ MUKADDESE: | Mukaddes yerler, kutsal mekânlar. |
| İçerisinde 'EMAK' geçenler | |
| DEMAK: | Tipi (Kış gününde rüzgârın karı her tarafa savurmasıdır.) |
| EMÂKİN: | (Mekân. C.) Yerler. Mekânlar. |
| EMÂKİN-İ MUKADDESE: | Mukaddes yerler, kutsal mekânlar. |
| KEMAKL: | (Kem-akl) Aklı kıt. Ahmak, ebleh. |
| REMAK: | Bedende ruhun bakiyyesi. * Koyun sürüsü. |
| SEDD-İ REMAK: | Ölmeyecek kadar yeyip içmek. |
| SEMAKİL: | "Somak" ve "tadım" denilen ekşi taneler. |
| ŞEMAK: | Neşat, sevinç. Ferah. |
| ŞEMAKMAK: | Uzun, tavil. * şâd ve neşeli kimse. |
| ŞEMAK: | Neşat, sevinç. Ferah. |
| ŞEMAKMAK: | Uzun, tavil. * Şâd ve neşeli kimse. |
| TEMAKKUK: | Dinlene dinlene içmek. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| EMÂKİN : | (Mekân. C.) Yerler. Mekânlar. |
| EMACİD : | (Emced. C.) Emcedler, en şanlılar, en şerefliler, eşrefler, en fazla haysiyet ve onur sahibi olan kimseler. |
| EM : | Soru sorma mânasında atıf edatıdır. İstifham elifi mânasına da gelir. "Yahut, belki, yoksa" kelimeleriyle tercüme edilebilir. |