Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| EMANİ: | Emniyetler. Niyetler, gayeler, istekler. Arzular, dilekler. f. Eminlik, korkusuzluk. |
| EMANİ-İ MAHSUSA: | Hususi arzular, özel maksatlar. |
| İçerisinde 'EMANİ' geçenler | |
| BÎ-EMANÎ: | Emin olmamak. Emniyetsizlik. |
| EMANİ-İ MAHSUSA: | Hususi arzular, özel maksatlar. |
| FEYLEMANÎ: | Cüssesi büyük olan. |
| KEMANÎ: | f. Kemancı. Keman çalan çalgıcı. |
| SEMANÎN: | Seksen. 80 |
| SEMANİYE: | Sekiz. 8 |
| Şİ'RA-ÜL YEMANÎ: | Semanın güney yarım küresinde bulunan "Kelb-i Ekber" denilen burcun ve bütün semanın görünen en parlak yıldızı. (Sirius) |
| ZEMANÎ: | Zamanla ilgili, zamana ait. |
| ZEMANİYAN: | f. İnsanlar. Beşer. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| EMANİ-İ MAHSUSA : | Hususi arzular, özel maksatlar. |
| EMAN : | Korkusuzluk. * Af ve yardım dileme. Eminlik. (Bak: Aman) |
| EMACİD : | (Emced. C.) Emcedler, en şanlılar, en şerefliler, eşrefler, en fazla haysiyet ve onur sahibi olan kimseler. |
| EM : | Soru sorma mânasında atıf edatıdır. İstifham elifi mânasına da gelir. "Yahut, belki, yoksa" kelimeleriyle tercüme edilebilir. |