Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| EMERE: | (C.: İmer) Çöllerde taştan belirlemek için yapılan alâmetler. |
| İçerisinde 'EMERE' geçenler | |
| SEMEREDÂR: | f. Verimli, semereli, kârlı. * Yemiş veren. |
| SEMERE-İ FUÂD: | Gönül meyvası. * Mc: Evlâd, çocuk. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| EMERR : | Pek acı. |
| EME : | (C.: İmâ-İmât) Câriye, kadın köle. |
| EM : | Soru sorma mânasında atıf edatıdır. İstifham elifi mânasına da gelir. "Yahut, belki, yoksa" kelimeleriyle tercüme edilebilir. |