Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ERDEB: | f. Muharebe, ceng, cidâl, kavga. |
| ERDEB: | Bir ağırlık ölçüsüdür. Arab ülkelerinde kullanılır. Miktarı, İstanbul kilesiyle dokuz kileyi karşıladığı gibi, kullanıldığı mahalle göre de değişir. |
| İçerisinde 'ERDEB' geçenler | |
| DERDEBİS: | Belâ. * Zahmet. * Boncuk. * Yaşlı kişi. |
| PERDEBERDAR: | f. Perde kaldırıcı. Perde açıcı. |
| PERDEBER-ENDAZ: | f. Perdeyi kaldırıp atan. * Utanmayı bırakan, sıkılmayan, utanmayan, hayâsız. |
| PERDEBİRUN: | f. Utanmaz, açıksaçık konuşan. |
| PERDEBİRUNÂNE: | f. Sıkılmadan, utanmazcasına. Perdeyi kaldırırcasına. Edebsizce. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ERDE : | Çürük nesne. |
| ERD : | f. Öfke, kahır, kızgınlık, hiddet. * Un. |
| ER : | f. Eğer, şâyet, ise, olsa, olur ise... mânalarına gelir. |