| Kelime | Anlam |
|---|
| ERVAH: | (Ruh. C.) Ruhlar. Canlar. |
| ERVAH-I HABİSE: | Habis, kötü ruhlar. Allah'a isyan eden, itaati sevmeyen anarşist ruhlar. |
| ERVAH-I TAYYİBE: | İyi ruhlar, iyi kimselerin ruhları. |
| ERVAH: | Halk içinde yürürken at üzerindeymiş gibi görünen uzun boylu kimse.
Adımları birbirine yakın olan. |
| İçerisinde 'ERVAH' geçenler |
|---|
| ÂLEM-İ ERVAH: | Ruhlar âlemi. Ruhların ve ruhanîlerin bulunduğu âlem. (Bak: Ruhaniyat) |
| AYİNE-İ ERVAH: | Ruhlar âyinesi. Esmâ-i İlâhiyenin tecellisine mazhar olan ruhlar.(... Muhabbetten yetimâne bir şefkat, me'yusâne bir rikkat tevellüd eder. Bütün zihayatlara acır; hatta güzel ve zevâle maruz bütün mahlukata bir rikkat ve bir firkat hisseder; elinden birşey gelmez, ye's-i mutlak içinde elem çeker. Fakat gafletten kurtulan evvelki adam o şedit şefkatin elemine karşı ulvi bir tiryak bulur ki: Acıdığı bütün zihayatların mevt ve zevalinde bir Zât-ı Bâki'nin bâki esmâsının dâimi cilvelerini temsil eden âyine-i ervahları bâki görür; şefkati, bir sürura inkılâb eder. M.) |
| DERVAH: | f. Hastalıktan yeni kurtulan, iyice kendisine gelemeyen kimse. * Sağlam, metin, muhkem. * Doğru, asıl, gerçek. * Yiğitlik, cesaret, cesur olmak, şecaat. * Ayıp, utanma. * Sertlik, kabalık. |
| ERVAH-I HABİSE: | Habis, kötü ruhlar. Allah'a isyan eden, itaati sevmeyen anarşist ruhlar. |
| ERVAH-I TAYYİBE: | İyi ruhlar, iyi kimselerin ruhları. |
| KABIZ-I ERVAH: | Ruhları kabzeden Hz. Azrail. |
| MERVAHA: | (C.: Merâvih) Ova, çöl. Her tarafından rüzgâr esen yer. |
| ZEVİ-L ERVAH: | Ruh sahipleri. Hayatlılar, ruhlular. Can sahibi olanlar. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar |
|---|
| ERVAH-I HABİSE : | Habis, kötü ruhlar. Allah'a isyan eden, itaati sevmeyen anarşist ruhlar. |
| ERVA' : | Çok güzel olan genç. * Son derece yiğit, cesur ve bahadır adam. * Korkmak. |
| ER : | f. Eğer, şâyet, ise, olsa, olur ise... mânalarına gelir. |