Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ESİL: | Şerefli, şanlı, namlı, haysiyetli, itibarlı ve otoriter kişi. |
| ESİL: | Parlak, uzun ve dolgun yüz. Doğru şey. |
| ESİL: | (C.: Asal-Esail-Usul) İkindi sonrasından akşama kadar olan vakit. Kavi, muhkem, sağlam. |
| İçerisinde 'ESİL' geçenler | |
| BESİL: | Çirkin yüzlü. |
| BESİLE: | Kap içinde kalmış içki artığı. |
| FESİL: | (C: Efsâl-Fisâl) Adi, yaramaz kimse. * Bağ çubukları dikmek. |
| FESÎL: | (C: Füslân) Hurma ağaçlarının küçüğü. * Her nesnenin kemi ve yaramazı. |
| HAMELE-İ MÜMTESİL: | Aldığı emri imtisal edip yüklenen, mes'uliyeti üzerine alan. |
| HOŞAFIN YAĞI KESİLMEK: | Ist: Bozulmak, bir cevap bulamamak, mahcup olmak. |
| KESİL (KESLÂN): | (C.: Küsâlâ) Tenbel kimse. |
| MESİL: | Benzer. Misil. Gibi. Şibih. Eş. Nazir. |
| MESİL: | Su yatağı. Suyun akacak olduğu yer, boru. |
| MUGTESİL: | (Gusl. den) Yıkanan, gusleden. |
| MÜMTESİL: | İmtisal eden, aldığı emre uyan. |
| NESİL: | (Bak: Nesl) |
| NESİL: | Erimiş mumsuz bal. |
| NESİL: | Kazıldığında çıkan kuyu toprağı. |
| Nİ'ME-L VESİLE: | Ne güzel sebeb, ne âlâ vesile. |
| RESİL: | (C.: Rüsül - Rüselâ) Elçi. |
| VESİLE: | (Vâsile) Bahane, sebeb. * Fırsat. * Elverişli durum. * Vasıta. Yol. * Pâye, rütbe. * Baba. * Kurbiyet. * Kendisi ile başkasına yaklaşılan şey. * Cennet'te bir menzil adı. (El-Vesiletü menziletün fi-l Cenneti hadis-i şerifi bunu te'yid ediyor.) |
| VESİLE-İ CEMİLE: | Güzel sebep. Güzel fırsat. |
| VESİLE-İ SA'Y: | Çalışma vesilesi. |
| VESİLECU: | f. Sebep ve bahane arayan. |
| VESİLEDÂR: | f. Vesileli. |
| VESİLEHÂH: | f. Vesile isteyen. |
| VESİLET-ÜN NECAT: | Kurtuluş vesilesi, kurtuluş sebebi. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ESİ : | (C: Esât) İlaç yapmak. |
| ES : | Koyuna iys iys demek. |