Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ESİM: | (İsm. den) Günahkâr, günah işlemiş, kabahatlı, cürümlü, suçlu, yalancı kişi. |
| İçerisinde 'ESİM' geçenler | |
| BESİM: | (Besm. den) Güleryüzlü kimse. |
| BİLÂD-I CESİME: | Büyük ülkeler. |
| CESİM: | İri vücudlu. * Kebir. Ehemmiyetli. Büyük. |
| DESİMETRE: | Fr. Metrenin onda birine eşit uzunluk birimi. |
| EBRESİM: | İbrişim. |
| EBRESİMÎ: | İbrişimci. |
| HAVA-İ NESİMÎ: | Sabahki hava. Temiz hava. |
| HEVA-İ NESİM: | f. Güzel, lâtif, hoş hava. Lâtif mânevi gıda. * Hava (Atmosfer.) |
| HITTA-İ CESİME: | Büyük ülke. |
| HİML-İ CESİM: | Ağır yük. |
| KIT'A-İ CESİME: | Büyük parça. |
| MÜBTESİM: | (Tebessüm. den) Gülümsiyen, tebessüm eden. |
| MÜDÜN-İ CESİME: | Büyük şehirler. |
| MÜLTESİM: | Yaşmaklı. |
| MÜRTESİM: | İrtisam eden, resmi çıkan. Görünür hâle gelen. |
| MÜTTESİM: | Hususi bir nişânı veyâ âlameti olan. |
| NESİM: | Hoşa giden, hafif ve lâtif esen rüzgâr. |
| NESİM-İ NEVBAHÂR: | İlkbahar rüzgârı, tan yeli. |
| NESİM-İ SEHER: | Lâtif sabah rüzgârları. |
| NESİM-İ SUBH: | Sabah rüzgârı. |
| NESİM-İ SUBH-DEM: | Sabah vakti esen rüzgâr, sabah rüzgârı. |
| NESİMÎ: | Hafif hafif ve lâtif bir tarzda esen rüzgârla ilgili. |
| RESİM: | Bir çeşit deve yürüyüşü. |
| TEBEDDÜLÂT-I CESİME: | Büyük değişiklikler. |
| VESİM(E): | (C.: Vüsemâ-Visâm) Güzel yüzlü. Güzel çehre. * Damgalı. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ESİ : | (C: Esât) İlaç yapmak. |
| ES : | Koyuna iys iys demek. |