Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| EVBAR: | f. Yutma, yutuş. |
| İçerisinde 'EVBAR' geçenler | |
| İçerisinde 'EVBAR' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| EVBAŞ : | Mahalle çapkını. Şahısların rezilleri. * Muhtelif yerlerden gelmiş, toplanmış bir cemaat, bir bölük. |
| EVB : | Dönülmesi lâzım gelen yere dönmek. * Kasd. İstikamet. |
| EV : | Şek, tahayyür, ibham, istisnâ, şart, teb'iz için kullanılan harf-i atıf. "yahut, veya, meğer ki, bel, belki ister" gibi kelimelerle türkçeye terceme edilebilir. |