Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| EVVEL-BE-EVVEL: | Herşeyden önce, ilk, evvelâ. |
| İçerisinde 'EVVEL-BE-EVVEL' geçenler | |
| İçerisinde 'EVVEL-BE-EVVEL' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| EVVEL-BAHAR : | Nevbahar. İlkbahar. |
| EVVEL-ÜL-EVÂİL : | Evvellerin evveli. * Hâdiselerin başlangıcı. |
| EVVEL : | İlk. İbtida. |
| EVVAB : | (Evb. den) Rücu' eden. Geri dönen. * Günahlardan tevbe edip hakkı kabul eden. |
| EV : | Şek, tahayyür, ibham, istisnâ, şart, teb'iz için kullanılan harf-i atıf. "yahut, veya, meğer ki, bel, belki ister" gibi kelimelerle türkçeye terceme edilebilir. |