Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| EYADİ: | (Eydi) (Yed. C.) Eller. Mc: Sebepler. Nimetler. |
| EYADİ-İ KESİRE: | Çok eller. Çok sebebler. |
| İçerisinde 'EYADİ' geçenler | |
| BEYADİR: | Harmanlar. |
| EYADİ-İ KESİRE: | Çok eller. Çok sebebler. |
| MEYADİN: | (Meydan. C.) Meydanlar. Geniş yerler. Arsalar. |
| MEYADİN-İ HARB: | Savaş meydanları. Muhârebe alanları. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| EYADİ-İ KESİRE : | Çok eller. Çok sebebler. |
| EYA : | f. Acaba mânasına nidâdır. "Hey, ey" gibi çağırma, nidâ, seslenme edatı olarak da kullanılır. |
| EY : | (Arabçada) "Bak, dinle, dikkat et, yahut, demektir ki" mânalarına gelir. Bir ibareyi tefsir için kulanılır. Türkçede: Yakın nidâ içindir. |