Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| EYKE: | Sık ve birbirine karışmış ağaç. Yumuşak. Ağaç bitiren bataklık. (Bak: Ashab-ı Eyke) |
| EYKER: | İlâç yapılan bir ot. |
| İçerisinde 'EYKE' geçenler | |
| ALEYKE: | Senin üzerine, sana. |
| ASHÂB-I EYKE: | (Ashâb-ı Leyke) Şuayb'ın (A.S.) Allah tarafından kendilerine gönderildiği kavmin adı. Yerleri ağaçlı olduğundan bu isim verilmiştir. |
| BEYKEM: | f. Oda, salon, sofa. * Kasr, köşk. |
| EYKER: | İlâç yapılan bir ot. |
| HEYKEL: | Taş, tunç, kil ve alçı gibi maddelerden yontularak, kalıba dökülerek veya yoğurulup, pişirilerek yapılan insan, hayvan vs. şekli. * Büyük bina, anıt, büyük ve yüksek yapı, âbide. * Mc: Soğuk ve duygusuz kimse. * Güzel ve yakışıklı kişi. |
| HEYKELTRAŞ: | Heykel yapan kimse. |
| HURPEYKER: | f. Huri yüzlü. |
| HEYKELTRAŞ: | Heykel yapan kimse. |
| MAHPEYKER: | (Bak: Mehpeyker) |
| MEHPEYKER: | Nurlu, ay yüzlü. Yüzü ay gibi parlak ve güzel olan. |
| MÜHEYKEL: | Heykelleşmiş. * İri vücudlu ve sağlam. |
| PERİ PEYKER: | Peri yüzlü güzel. |
| PEYKE: | f. Tahta sedir. |
| PEYKER: | f. Yüz, çehre, surat. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| EYKER : | İlâç yapılan bir ot. |
| EY : | (Arabçada) "Bak, dinle, dikkat et, yahut, demektir ki" mânalarına gelir. Bir ibareyi tefsir için kulanılır. Türkçede: Yakın nidâ içindir. |