Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| EZELL: | Kurtla sırtlandan doğan hayvan. Oturak yerinin iki yanları arık ve yeyni olan. |
| EZELL: | Çok zelil. Çok alçak ve rüsvay olan. |
| EZELL-İ NÂS: | İnsanlar içinde en rezil ve aşağılık olan adam. |
| İçerisinde 'EZELL' geçenler | |
| EZELL-İ NÂS: | İnsanlar içinde en rezil ve aşağılık olan adam. |
| MEZELLET: | Alçaklık. Zelillik. |
| MÜTEZELLİK: | Sürçen, kayan. |
| MÜTEZELLİL: | Tezellül eden. Alçalan, zillete katlanan. Kendini zelil gösteren. |
| MÜTEZELLİLÂNE: | f. Zelil olarak, alçaklara yakışır surette, alçakçasına. Kendi hiçliğini bilir surette, kusur ve aczini anlamakla. |
| TEZELLUK: | Kayma, sürçme. |
| TEZELLUK: | Dayanmak. |
| TEZELLÜL: | Zillete katlanmak. Aşağılanmak. Alçalmak. Hor ve hakir olmak. Kendini alçak tutmak. |
| TEZELLÜLÂT: | (Tezellül. C.) Alçalmalar, küçülmeler, zillete katlanmalar. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| EZELL-İ NÂS : | İnsanlar içinde en rezil ve aşağılık olan adam. |
| EZEL : | İbtidası ve başlangıcı olmayan, her zaman var olan. |
| EZEB : | Leim kimse. * Kısa boylu. |
| EZ : | f. ...den, ...den. |