Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| FÜRU-MANDE: | f. Yorgun. bitkin. Şaşkın, şaşırmış. Âciz, beceriksiz. Aşağıda, geride kalmış olan. |
| FÜRU-MANDEGÎ: | f. Yorgunluk, bitkinlik. Beceriksizlik. |
| İçerisinde 'FÜRU-MANDE' geçenler | |
| FÜRU-MANDEGÎ: | f. Yorgunluk, bitkinlik. Beceriksizlik. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| FÜRU-MANDEGÎ : | f. Yorgunluk, bitkinlik. Beceriksizlik. |
| FÜRU-BERDE : | f. Öne eğilmiş, aşağı eğilmiş. |
| FÜRU' : | (Feri'. C.) Bir kökten ayrılmış kısımlar. Dallar. Budaklar. * Bir sülâleden gelmiş torunlar. Çocuklar. * Fık: Cüz'î hüküm ve kaideler. Ahkâm-ı cüz'iyye. |
| FÜRADE : | Yalnızlık. |
| FÜCCAR : | (Fâcir. C.) Günahkârlar. Açıktan günah işleyenler. |