| Kelime | Anlam |
|---|
| FAHH: | Ağ, kapan, tuzak. |
| FAHH-UL FÂR: | Fare kapanı. |
| FAHHAM: | Kömürcü. |
| FAHHAR: | Çok öğünen. Çok iftihar eden. Fahur.
Çanak, Çömlek. Toprak testi. |
| FAHHARE: | Ağaç kap. |
| FAHHARÎ: | Çanak, çömlek, testi ve bardak yapan kimse. |
| FAHHAŞ: | Her cins fenalık ve kötülükleri şahsında toplamış olan kimse. |
| İçerisinde 'FAHH' geçenler |
|---|
| FAHH-UL FÂR: | Fare kapanı. |
| FAHHAM: | Kömürcü. |
| FAHHAR: | Çok öğünen. Çok iftihar eden. Fahur. * Çanak, Çömlek. Toprak testi. |
| FAHHARE: | Ağaç kap. |
| FAHHARÎ: | Çanak, çömlek, testi ve bardak yapan kimse. |
| FAHHAŞ: | Her cins fenalık ve kötülükleri şahsında toplamış olan kimse. |
| METBU-U MÜFAHHAM: | Hükümdar. Padişah. |
| MUFAHHAM: | Büyüklük kazanmış, kerem sahibi, itibarlı, azim, büyük. |
| MUFAHHAM: | (Fahm. dan) Kömürleşmiş, kömür halini almış. |
| MÜFAHHEM: | (Bak: Müfehhem) |
| MÜTEFAHHIS: | (Fahs. dan) Dikkatle araştıran, sorup tetkik eden, inceliyen. |
| MÜTEFAHHİR: | (Fahr. den) Gururlanan, övünen, tefahur eden. |
| MÜTEFAHHİRÂNE: | f. Övünerek, tefahhur ederek, fahirlenerek. |
| TEFAHHUC: | Oturduktan sonra ayaklarını ayırmak. |
| TEFAHHUL: | Aygırlanmak. |
| TEFAHHUM: | Kömürleşme. Kömür hâline gelme. |
| TEFAHHUR: | (C.: Tefahhurât) (Fahr. dan) Övünme, fahirlenme. |
| TEFAHHUS: | Bir şeyin, bir mes'elenin iç yüzünü dikkatle araştırma. |
| TEFAHHUSÂT: | (Tefahhus. C.) İnceden inceye araştırmalar. |
| TEFAHHUŞ: | Fuhşa düşmek, fâhişe olmak. Ahlâksız olmak. * Çirkin sözler söylemek. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar |
|---|
| FAHH-UL FÂR : | Fare kapanı. |
| FAHAMET : | (Fehâmet) Büyüklük. Kadr ü şânı yüksek. (Eskiden büyük zatlara veya sadrazamlara karşı kullanılan hitab şekli idi. Fehametli Sultânım... gibi) |
| FA : | Osmanlıca alfabenin 23'üncü harfi olup ebcedî değeri 80'dir. |