Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| FECÎA: | (C.: Fecâyi') Belâ, felâket, âfet, musibet, fâcia. |
| İçerisinde 'FECÎA' geçenler | |
| İçerisinde 'FECÎA' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| FECÎ' : | Çok acı veren, acıklı. |
| FEC' : | Bir kimsenin, musibetten dolayı elemli olması. * İncinmek. * Tasalı olmak, kederli ve hüzünlü oluş. |
| FE (FA) : | (Buna ta'kib edâtı denir) "Sonra, hemen" mânalarını ifâde için fiillerin başına getirilen edât harfi. (Bak: Harf-i atıf) Bazan mecaz olarak vav yerinde de kullanılır. |