Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| FECC: | (C.: Ficâc) Açık yer. İki dağ arasındaki geniş yol. Tarik-i vâsi'. |
| FECCAC: | Döşek döşeten. Erkek, zevc. |
| İçerisinde 'FECC' geçenler | |
| FECCAC: | Döşek döşeten. * Erkek, zevc. |
| MÜFECCİ': | Acıtan, üzen, keder veren, dertli eden. |
| MÜTEFECCİ': | Acınan, dertli olan. |
| MÜTEFECCİR: | (Fecr. den) Açılan, görülen, tefeccür eden. |
| TEFECCU': | Canı yanma, acıma. Kaygılı olma, dertli olma. * Belâ ânında hüzünlü olma. |
| TEFECCÜR: | (Fecr. den) (C.: Tefeccürât) Yerden su kaynayıp akma. * Tan yeri ağarma. * Çatlama, yarılma. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| FECCAC : | Döşek döşeten. * Erkek, zevc. |
| FEC' : | Bir kimsenin, musibetten dolayı elemli olması. * İncinmek. * Tasalı olmak, kederli ve hüzünlü oluş. |
| FE (FA) : | (Buna ta'kib edâtı denir) "Sonra, hemen" mânalarını ifâde için fiillerin başına getirilen edât harfi. (Bak: Harf-i atıf) Bazan mecaz olarak vav yerinde de kullanılır. |