Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| FEHİM: | (Bak: Fehem) |
| FEHÎM: | Kömür. |
| FEHÎM: | (Fehm. den) Anlayışlı, akıllı, zeki (kimse.) |
| İçerisinde 'FEHÎM' geçenler | |
| MÜNFEHİM: | (Fehm. den) Anlaşılan, kavranılan, fehmedilen. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| FEHÎC : | Yılan sesi. |
| FEHA : | Horultulu uyku. * Şişman kadın. * Ayaklarda olan gevşeklik. |
| FE (FA) : | (Buna ta'kib edâtı denir) "Sonra, hemen" mânalarını ifâde için fiillerin başına getirilen edât harfi. (Bak: Harf-i atıf) Bazan mecaz olarak vav yerinde de kullanılır. |