Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| FEHH: | (C: Fihâh-Fuhuh) Avlanacak âlet. Kapan. |
| FEHH: | Yorulmuş âciz kişi. |
| FEHHA: | Uyku içinde horlamak. Çağırmak. |
| FEHHAD: | Parsa av öğreten. |
| FEHHAM: | Çok anlayışlı, pek zeki, en çok anlayan. |
| FEHHE: | Zillet, horluk. Yaramaz söz. |
| İçerisinde 'FEHH' geçenler | |
| FEHHA: | Uyku içinde horlamak. * Çağırmak. |
| FEHHAD: | Parsa av öğreten. |
| FEHHAM: | Çok anlayışlı, pek zeki, en çok anlayan. |
| FEHHE: | Zillet, horluk. * Yaramaz söz. |
| MÜFEHHAM: | Kömürleşmiş. Kömür halini almış. |
| MÜFEHHAM: | (Müfahham) Muhterem. Hürmete lâyık. Tazim edilmiş olan. |
| MÜFEHHİM: | (Müfahhim) Büyük bilip hürmet gösteren. |
| MÜFEHHİM: | Tefhim eden. Anlatan, idrak ettiren. |
| MÜFEHHİMANE: | f. Anlatarak. Anlatana yakışır şekilde. |
| MÜTEFEHHİM: | Anlayan, fehmeden, kavrayan. |
| SU-İ TEFEHHÜM: | Kötü anlayış. Yanlış anlama. |
| TEFEHHUZ: | Tâzim, hürmet. |
| TEFEHHÜM: | Farkına varmak. İdrâk eylemek. * Yavaş yavaş anlamak. Tekellüfle anlamak. |
| TEFEHHÜMÂT: | (Tefehhüm. C.) Farkına varmalar, yavaş yavaş anlamalar. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| FEHHA : | Uyku içinde horlamak. * Çağırmak. |
| FEHA : | Horultulu uyku. * Şişman kadın. * Ayaklarda olan gevşeklik. |
| FE (FA) : | (Buna ta'kib edâtı denir) "Sonra, hemen" mânalarını ifâde için fiillerin başına getirilen edât harfi. (Bak: Harf-i atıf) Bazan mecaz olarak vav yerinde de kullanılır. |