Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| FEHHA: | Uyku içinde horlamak. Çağırmak. |
| FEHHAD: | Parsa av öğreten. |
| FEHHAM: | Çok anlayışlı, pek zeki, en çok anlayan. |
| İçerisinde 'FEHHA' geçenler | |
| FEHHAD: | Parsa av öğreten. |
| FEHHAM: | Çok anlayışlı, pek zeki, en çok anlayan. |
| MÜFEHHAM: | Kömürleşmiş. Kömür halini almış. |
| MÜFEHHAM: | (Müfahham) Muhterem. Hürmete lâyık. Tazim edilmiş olan. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| FEHHAD : | Parsa av öğreten. |
| FEHH : | (C: Fihâh-Fuhuh) Avlanacak âlet. * Kapan. |
| FEHA : | Horultulu uyku. * Şişman kadın. * Ayaklarda olan gevşeklik. |
| FE (FA) : | (Buna ta'kib edâtı denir) "Sonra, hemen" mânalarını ifâde için fiillerin başına getirilen edât harfi. (Bak: Harf-i atıf) Bazan mecaz olarak vav yerinde de kullanılır. |