Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| FERMAN-BER: | İtaatli ve muti olan. Hakkında emir çıkarılan. Fermanlı. |
| FERMAN-BERDAR: | f. Fermana uyan, emre uyan. |
| İçerisinde 'FERMAN-BER' geçenler | |
| FERMAN-BERDAR: | f. Fermana uyan, emre uyan. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| FERMAN-BERDAR : | f. Fermana uyan, emre uyan. |
| FERMAN-I İLÂHÎ : | Allah'ın fermanı. |
| FERMAN : | f. Emir. Tebliğ. |
| FERMA : | f. Buyurucu. Emredici. Âmir. |
| FER : | f. Işık, parlaklık, zinet, süs. * Fazl ve vakar. * İktidar; şevket, kuvvet. |
| FE (FA) : | (Buna ta'kib edâtı denir) "Sonra, hemen" mânalarını ifâde için fiillerin başına getirilen edât harfi. (Bak: Harf-i atıf) Bazan mecaz olarak vav yerinde de kullanılır. |