Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| FESÎH: | (Füshat. den) Açık, geniş. |
| İçerisinde 'FESÎH' geçenler | |
| MÜNFESİH: | (Füsh. den) İnfisah eden, bollaşan, genişleyen. |
| MÜNFESİH(A): | (Fesh. den) İnfisah eden, bozulan, bozulmuş, hükmü kaldırılmış olan, hükümsüz kalan. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| FESİL : | (C: Efsâl-Fisâl) Adi, yaramaz kimse. * Bağ çubukları dikmek. |
| FESA : | Eskimek. * Vurmak. |
| FE (FA) : | (Buna ta'kib edâtı denir) "Sonra, hemen" mânalarını ifâde için fiillerin başına getirilen edât harfi. (Bak: Harf-i atıf) Bazan mecaz olarak vav yerinde de kullanılır. |