Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| FESİL: | (C: Efsâl-Fisâl) Adi, yaramaz kimse. Bağ çubukları dikmek. |
| FESÎL: | (C: Füslân) Hurma ağaçlarının küçüğü. Her nesnenin kemi ve yaramazı. |
| İçerisinde 'FESÎL' geçenler | |
| İçerisinde 'FESÎL' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| FESÎH : | (Füshat. den) Açık, geniş. |
| FESA : | Eskimek. * Vurmak. |
| FE (FA) : | (Buna ta'kib edâtı denir) "Sonra, hemen" mânalarını ifâde için fiillerin başına getirilen edât harfi. (Bak: Harf-i atıf) Bazan mecaz olarak vav yerinde de kullanılır. |