Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| FESH: | Bozmak. Hükümsüz bırakmak. Kaldırmak. Zayıf olmak. Bilmemek. Cehil. Re'y ve tedbiri ifsad eylemek. Zaif-ül akıl. Zaif-ül beden. Tembellik yüzünden gayesine erişemeyen. Unutmak. Tıb: Beden âzalarının mafsallarını yerinden çıkarıp ayırmak. |
| FESH-İ MUKAVELE: | Mukavelenin bozulması, anlaşmanın feshedilmesi. |
| FESH: | Genişletmek. |
| İçerisinde 'FESH' geçenler | |
| ESBAB-I FESHİYYE: | Huk: Bir i'lâmın istinaf suretiyle bozulmasını icabettiren sebepler. |
| FESH-İ MUKAVELE: | Mukavelenin bozulması, anlaşmanın feshedilmesi. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| FESH-İ MUKAVELE : | Mukavelenin bozulması, anlaşmanın feshedilmesi. |
| FESA : | Eskimek. * Vurmak. |
| FE (FA) : | (Buna ta'kib edâtı denir) "Sonra, hemen" mânalarını ifâde için fiillerin başına getirilen edât harfi. (Bak: Harf-i atıf) Bazan mecaz olarak vav yerinde de kullanılır. |