Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| FEYA: | Yahu... gibi mânaya gelir, hayret ifade eder. |
| FEYAC: | Söz, kelam. |
| FEYAFÎ: | (Feyfâ. C.) Çöller, sahralar. |
| FEYALİLACEB: | (Fe-yâ lil'aceb) Hayret ve taaccüb ifâdesi için söylenir. |
| FEYAYİH: | (Feyhâ. C.) Genişlikler, enginlikler, boşluklar. |
| İçerisinde 'FEYA' geçenler | |
| FEYAC: | Söz, kelam. |
| FEYAFÎ: | (Feyfâ. C.) Çöller, sahralar. |
| FEYALİLACEB: | (Fe-yâ lil'aceb) Hayret ve taaccüb ifâdesi için söylenir. |
| FEYAYİH: | (Feyhâ. C.) Genişlikler, enginlikler, boşluklar. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| FEYAC : | Söz, kelam. |
| FEY' : | Ganimet. Harbde elde edilen mal. * Rücu'. * Haraç. * Zeval vaktinden sonraki gölge. (Bak: Fey-i zeval) |
| FE (FA) : | (Buna ta'kib edâtı denir) "Sonra, hemen" mânalarını ifâde için fiillerin başına getirilen edât harfi. (Bak: Harf-i atıf) Bazan mecaz olarak vav yerinde de kullanılır. |