Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| FEYZ: | Ölmek. |
| FEYZ: | (C.: Füyuz) Bolluk, bereket. İlim, irfan. Mübareklik. Şan, şöhret. İhsan, fazıl, kerem. Yüksek rütbe almak. Suyun çoğalıp çay gibi taşması. Çok akar su. Bir haberi fâş etmek. İçindeki düşüncesini izhar etmek.(Hakaik-ı imaniye ve esasat-ı Kur'aniye, resmî bir şekilde ve ücret mukabilinde dünya muamelâtı suretine sokulmaz. Belki bir mevhibe-i İlâhiye olan o esrar, hâlis bir niyet ile ve dünyadan ve huzuzat-ı nefsaniyeden tecerrüd etmek vesilesiyle o feyizler gelebilir. M.) |
| FEYZ-İ SAFÂ: | Neşenin feyzi, safânın bolluğu. |
| FEYZ Ü RİF'AT: | İlerleme, bolluk ve yükseklik. |
| FEYZA FEYZ: | Feyiz ile dolu, bol. |
| FEYZ-AVER: | f. Feyz getiren. Feyiz veren. Bolluk veren. |
| FEYZ-BAHŞ: | f. Feyiz ve bereket veren, feyiz bağışlayan. |
| FEYZ-DAR: | f. Feyizli, bol, bereketli, gür. |
| FEYZ-EFZA: | f. Feyiz artıran, bollaştıran. |
| FEYZÎ: | Bolluk ve berekete ait ve müteallik. Feyze mensub. |
| FEYZ-NAK: | f. Feyizli, bereketli, bol. |
| FEYZ-RESAN: | f. Bolluk ve bereket getiren, feyiz bahşeden. |
| FEYZ-YAB: | f. Bollaşan, feyiz bulan. Feyze nâil olan. |
| İçerisinde 'FEYZ' geçenler | |
| FEYZ-İ SAFÂ: | Neşenin feyzi, safânın bolluğu. |
| FEYZ Ü RİF'AT: | İlerleme, bolluk ve yükseklik. |
| FEYZA FEYZ: | Feyiz ile dolu, bol. |
| FEYZ-AVER: | f. Feyz getiren. Feyiz veren. * Bolluk veren. |
| FEYZ-BAHŞ: | f. Feyiz ve bereket veren, feyiz bağışlayan. |
| FEYZ-DAR: | f. Feyizli, bol, bereketli, gür. |
| FEYZ-EFZA: | f. Feyiz artıran, bollaştıran. |
| FEYZÎ: | Bolluk ve berekete ait ve müteallik. Feyze mensub. |
| FEYZ-NAK: | f. Feyizli, bereketli, bol. |
| FEYZ-RESAN: | f. Bolluk ve bereket getiren, feyiz bahşeden. |
| FEYZ-YAB: | f. Bollaşan, feyiz bulan. Feyze nâil olan. |
| FEZÂ-YI FEYZ: | Feyiz sahası, feyzin fezası. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| FEYZ-İ SAFÂ : | Neşenin feyzi, safânın bolluğu. |
| FEY' : | Ganimet. Harbde elde edilen mal. * Rücu'. * Haraç. * Zeval vaktinden sonraki gölge. (Bak: Fey-i zeval) |
| FE (FA) : | (Buna ta'kib edâtı denir) "Sonra, hemen" mânalarını ifâde için fiillerin başına getirilen edât harfi. (Bak: Harf-i atıf) Bazan mecaz olarak vav yerinde de kullanılır. |