Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| FEYZ-DAR: | f. Feyizli, bol, bereketli, gür. |
| İçerisinde 'FEYZ-DAR' geçenler | |
| İçerisinde 'FEYZ-DAR' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| FEYZ-İ SAFÂ : | Neşenin feyzi, safânın bolluğu. |
| FEYZ : | Ölmek. |
| FEY' : | Ganimet. Harbde elde edilen mal. * Rücu'. * Haraç. * Zeval vaktinden sonraki gölge. (Bak: Fey-i zeval) |
| FE (FA) : | (Buna ta'kib edâtı denir) "Sonra, hemen" mânalarını ifâde için fiillerin başına getirilen edât harfi. (Bak: Harf-i atıf) Bazan mecaz olarak vav yerinde de kullanılır. |