Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| FUL: | Bakla. Fasulye. |
| FULAD: | Çelik. |
| İçerisinde 'FUL' geçenler | |
| FULAD: | Çelik. |
| GAFUL (GAFLE): | Aldanmak. * Terk etmek. * Belirsiz ve idraksiz olmak. |
| GUFUL: | Dikkatsizlikten veya şaşırmaktan dolayı bir işte hata yapma. |
| KARANFUL (KARANFÜL): | Yaprağı, çiçeği ve kokusu güzel ve uzun olan budaklı bir nebat. Karanfil. |
| KUFUL: | (Kufl. C.) Kilitler. * Seferden veya yolculuktan dönme. |
| MEKFUL: | (Kefâlet. den) Kefil olmuş veya kefil olunmuş. |
| MEKFUL-ÜN ANH: | Kendisine kefillik edilen kimse. |
| MEKFUL-ÜN BİH: | Kefâlet olunan kimse veya şey. |
| RÜFUL: | Sallanmak. * Gururlanmak, tekebbürlenmek. |
| SEYFULLAH: | Allah'ın (C.C.) kılıcı, askeri. *Ashab-ı Kiram'dan Hz. Hâlid İbn-i Velid'e (R.A.) verilen ünvan. |
| SÜFUL: | Alçaklık. * Alçaklığa meyil ve teveccüh etmek. Alçaklığa yönelmek. |
| TETAFFUL: | (Tufl. dan) Dalkavukluk. |
| TUFUL: | Güneşin batmağa yaklaşması. * (Tıfl. C.) Çocuklar. |
| TUFULÂNE: | f. Çocukçasına. |
| TUFULİYYET: | (Tufulet) Çocukluk. Küçüklük. Yavru oluş. * Ter u tazelik. |
| UFUL: | Gurub, batış. Gözden kayboluş. Görünmez olmak. * Mc: Ölmek. |
| ÜFUL: | Batmak, kaybolmak. * Mc: Ölmek. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| FULAD : | Çelik. |
| FUA : | Keler, kertenkele. * Her nesnenin evveli. * şiddetli koku. Güzel koku. |