Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| FUZULÎ: | Fazladan olup boşu boşuna söylenen söz. İşe yaramayan. Boşu boşuna. Boşboğaz. Ahmak. Vazifesinden hariç lüzumsuz şeye teşebbüs eden. Haksız olarak fiile çıkarılan iş. Fık: Şer'î izin olmadığı halde diğer bir kimsenin hakkında tasarruf eden kimse. Büyük bir şâir ismidir. Türk Divan Edebiyatı'nın birçok sahalarında kuvvetli te'sir ve nüfuz sâhibi olan bu büyük şâir, Azeri-Osmanlı edebiyatı kurucularındandır. Türkçe, Arabça, Farsça manzum ve mensur birçok eserler yazmıştır. Leylâ ile Mecnun mesnevisi meşhurdur. Milâdi 16. asırda yaşımış ve tâundan 1555'de vefat etmiştir. Asıl adı Mehmed'dir. |
| İçerisinde 'FUZULÎ' geçenler | |
| İçerisinde 'FUZULÎ' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| FUZUL : | (Fazl. C.) Fazla şey. Lüzumsuz söz. |
| FUZUH : | Gizli işlerin zahir olup açığa çıkması. |
| FUZALA : | (Bak: Fudala) |
| FUA : | Keler, kertenkele. * Her nesnenin evveli. * şiddetli koku. Güzel koku. |