Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| GARİB: | (A, uzun okunur) Batan. Gurub eden. İki omuz arası. Devenin hörgücüyle boynu arası. |
| GARİB(E): | Hayret verici. Tuhaf. Kimsesiz. Zavallı. Gurbette olan. |
| GARİB-ÜD DİYÂR: | Memleketin yabancısı. |
| GARİBANE: | f. Garip gibi, garip kimselere yakışır şekilde, garipçesine. |
| GARİB-NÜVAZ: | f. Kimsesizlere ve gariplere yardım eden. Biçareleri ve zavallıları koruyan. |
| İçerisinde 'GARİB' geçenler | |
| EGARİB: | Firak anı, ayrılış zamanı. Savaş ânı. |
| EVZA-I GARİBE: | Garip haller. |
| GARİB(E): | Hayret verici. Tuhaf. * Kimsesiz. Zavallı. * Gurbette olan. |
| GARİB-ÜD DİYÂR: | Memleketin yabancısı. |
| GARİBANE: | f. Garip gibi, garip kimselere yakışır şekilde, garipçesine. |
| GARİB-NÜVAZ: | f. Kimsesizlere ve gariplere yardım eden. Biçareleri ve zavallıları koruyan. |
| MAGARİB: | (Magrib. C.) Batılar, magribler, garplar. * Akşamlar. |
| MERD-İ GARİB: | Yabancı yerlere, gurbete düşmüş kişi. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| GARİB(E) : | Hayret verici. Tuhaf. * Kimsesiz. Zavallı. * Gurbette olan. |
| GARÎ : | f. Kararsız, sebatsız. |
| GAR : | (Ger) f. Kelimeye eklemekle nisbet veya fâillik mânası verilir. Yapan, yapıcı mânasınadır. Meselâ: |
| GABANE : | Kişinin fikir ve tedbirinin zayıf ve eksik olması. |