Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| GURBET: | Gariblik, yabancılık. Yabancı bir memleket. Yabancı yer. Yâd el. |
| GURBET-ZEDE: | f. Memleketinden başka yerde bulunan, gurbete düşmüş olan. |
| İçerisinde 'GURBET' geçenler | |
| ALÂM-I GURBET: | Vatandan ayrı kalma elemleri, gurbet acıları. |
| DİYAR-I GURBET: | f. Gurbet diyarı. Yabancı memleket. |
| GURBET-ZEDE: | f. Memleketinden başka yerde bulunan, gurbete düşmüş olan. |
| KÜRBET-İ GURBET: | Gurbetten dolayı olan keder. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| GURBET-ZEDE : | f. Memleketinden başka yerde bulunan, gurbete düşmüş olan. |
| GUR : | Kabir, mezar. * Meşhur pehlivan Rüstem-i İraninin lâkabı. * Yaban eşeği. |
| GU(Y) : | "Diyen, söyleyen" mânâlarına gelir ve birleşik kelimeler yapılır. Meselâ: Rast-gu $ : Doğru söyleyen. Suhan-gu $ : Söz söyleyen, konuşan. |