Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| GURBET-ZEDE: | f. Memleketinden başka yerde bulunan, gurbete düşmüş olan. |
| İçerisinde 'GURBET-ZEDE' geçenler | |
| İçerisinde 'GURBET-ZEDE' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| GURBET : | Gariblik, yabancılık. Yabancı bir memleket. Yabancı yer. Yâd el. |
| GUR : | Kabir, mezar. * Meşhur pehlivan Rüstem-i İraninin lâkabı. * Yaban eşeği. |
| GU(Y) : | "Diyen, söyleyen" mânâlarına gelir ve birleşik kelimeler yapılır. Meselâ: Rast-gu $ : Doğru söyleyen. Suhan-gu $ : Söz söyleyen, konuşan. |