| Kelime | Anlam |
|---|
| HÂCET: | (C.: Hâcât) İhtiyaç, lüzum, muhtaçlık. |
| HÂCETAŞ: | f. Eskiden bir efendinin müteaddit kölelerinden her biri. |
| HÂCETMEND: | f. İhtiyaç sahibi, muhtaç. |
| HÂCET-MENDÂNE: | f. Muhtaçcasına, ihtiyaçlı olarak. |
| HÂCET-MENDÎ: | f. Muhtaçlık, ihtiyaçlı olma. |
| HÂCETREVA: | İhtiyacı gideren, ihtiyaç olan bir şeyi te'min eden. |
| HÂCETAŞ: | f. Eskiden bir efendinin müteaddit kölelerinden her biri. |
| İçerisinde 'HÂCET' geçenler |
|---|
| ARZ-I HÂCET: | İhtiyacını, muhtaç olduğunu bildirmek. |
| BEHACET: | Güzellik. Güzel yüzlü olma. |
| DEF-İ HÂCET: | Abdest bozmak. |
| HÂCETAŞ: | f. Eskiden bir efendinin müteaddit kölelerinden her biri. |
| HÂCETMEND: | f. İhtiyaç sahibi, muhtaç. |
| HÂCET-MENDÂNE: | f. Muhtaçcasına, ihtiyaçlı olarak. |
| HÂCET-MENDÎ: | f. Muhtaçlık, ihtiyaçlı olma. |
| HÂCETREVA: | İhtiyacı gideren, ihtiyaç olan bir şeyi te'min eden. |
| HÎN-İ HÂCET: | İhtiyaca göre, ihtiyaç vakti. |
| HÎN-İ HACETTE: | Lüzumlu zamanında, ihtiyaç olduğu vakit. |
| HÂCETAŞ: | f. Eskiden bir efendinin müteaddit kölelerinden her biri. |
| KAZA-İ HÂCET: | İhtiyacını gidermek. * Büyük abdest bozmak. |
| MESS-İ HÂCET: | Lüzum görülme, iktiza etme, gerekme. |
| MUHACET: | (Hecv. den) Karşılıklı olarak birbirini hicvetme, yerme. |
| VAKT-İ HÂCET: | İhtiyaç vakti. Lüzumlu vakit. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar |
|---|
| HÂCETAŞ : | f. Eskiden bir efendinin müteaddit kölelerinden her biri. |
| HÂCE : | f. Hoca, efendi, sâhib, muallim, âile reisi. |
| HAC : | (Hâcet. C.) İhtiyaçlar. * Devedikenleri. |
| HA : | Osmanlı alfabesinde sekizinci harftir ve ebced sayısı ile de sekizi ifade eder. $ şeklinde okunursa: Haram şey, haşarı yüzsüz kadın mânâlarına gelir. |