Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| HÂRİM: | Fakir. |
| HARÎM: | Herkesin giremiyeceği, dokunmıyacağı şey. Haram dairesi. Şerik. Bir kişinin olup, başkasının duhul ve taarruzundan masun yer. Hacıların Mekke-i Mükerreme'de giydikleri libas. |
| HARÎM-İ HÂSS: | Büyük bir kimsenin kendi dairesi. |
| HARÎM-İ İSMET: | Namus ocağı, mukaddes ocak. Kudsi âile yuvası. |
| HARÎM: | Saygısız, çekinmez. Kayıtsız kimse. |
| HARÎME: | Bir kimsenin, istediği gibi kulanabilecek hakka sahib olduğu malı. |
| İçerisinde 'HÂRİM' geçenler | |
| HARÎM-İ HÂSS: | Büyük bir kimsenin kendi dairesi. |
| HARÎM-İ İSMET: | Namus ocağı, mukaddes ocak. Kudsi âile yuvası. |
| HARÎME: | Bir kimsenin, istediği gibi kulanabilecek hakka sahib olduğu malı. |
| MAHARİM: | (Mahrem. C.) Mahrem olanlar. Haram olan şeyler. |
| MÜTEHARİMÎN: | (Müteharim. C.) Teharüm edenler, kendilerini ihtiyar gibi gösteren kimseler. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| HARÎM-İ HÂSS : | Büyük bir kimsenin kendi dairesi. |
| HARÎ : | Müstehak, lâyık. |
| HÂR : | f. Diken. |
| HA : | Osmanlı alfabesinde sekizinci harftir ve ebced sayısı ile de sekizi ifade eder. $ şeklinde okunursa: Haram şey, haşarı yüzsüz kadın mânâlarına gelir. |