Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| HÜKM-İ VİCAHÎ: | Huk: Tarafların her ikisinin de veya vekillerinin hazır bulundukları hâlde verilen hüküm. |
| İçerisinde 'HÜKM-İ VİCAHÎ' geçenler | |
| İçerisinde 'HÜKM-İ VİCAHÎ' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| HÜKM-İ VİCDANÎ : | Vicdana ait hüküm. Vicdanî kanaatla verilen hüküm. |
| HÜKM-İ ÂDİL : | Huk: Adalet üzere verilmiş olan hüküm. |
| HÜKM : | (Hüküm) Karar. Emir. Kuvvet. Hâkimlik. Amirlik. * İrade. Kumanda. Nüfuz. * Kadılık etmek. * Tesir. Cari olmak. * Makam. * Bir dâvanın veya bir meselenin tedkik edilmesinden sonra varılan karar. * Man: Fikirler ve tasavvurlar arasındaki râbıtayı tasdik veya inkâr etmek. |
| HÜKÂ' : | Öksürük. |
| HÜBAŞE : | (C.: Hübâşât) Kesbetmek, kazanmak, çalışmak. |