Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| HÜMEZE: | (Hemz. den) Dürtüştürücü, kırıcı, ısırıcı, sıkıcı. El ve kaş işâretleri ile ayıplama. Bir kişinin ardından ayıplarını söyleyen. Gammaz. |
| HÜMEZE SURESİ: | Kur'an-ı Kerim'in 104. suresi olup Mekkîdir. |
| İçerisinde 'HÜMEZE' geçenler | |
| HÜMEZE SURESİ: | Kur'an-ı Kerim'in 104. suresi olup Mekkîdir. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| HÜMEZE SURESİ : | Kur'an-ı Kerim'in 104. suresi olup Mekkîdir. |
| HÜMEYRA : | Pembecik. |
| HÜM : | Onlar. (Bak: Şahıs zamiri) |
| HÜBAŞE : | (C.: Hübâşât) Kesbetmek, kazanmak, çalışmak. |