Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| HİCRAN-ZEDE: | Ayrılmış, üzüntülü, hicrâna uğramış. |
| İçerisinde 'HİCRAN-ZEDE' geçenler | |
| İçerisinde 'HİCRAN-ZEDE' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| HİCRAN-I LÂ YEZALÎ : | Sonsuz ayrılık. Ayrılıktan gelen sonu gelmez üzüntü. |
| HİCRAN : | Uzaklaşma. Ayrılık. Ayrılıktan gelen keder, sızı, acı. Dostluğu ve ülfeti kesmek. |
| HİCR : | (Hicir) Men'etmek, bırakmak. * Şer'an haram olan şey. * Semud Kavmi'nin bulundukları vadinin ismi. (Bak: Hacr) |
| HÎC : | Deveyi azarlama ve zecir sesi. |
| HİBA : | Bahşiş. * Kadına kocasından kalan hisse. * Vergi. |