Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| HİKEM: | (Hikmet. C.) Hikmetler. |
| HİKEMÎ: | Hikmet ve düşünceye ait. |
| HİKEMİYYAT: | Hikmet ve felsefeye âit söz ve düşünceler. Yeni yeni bilgiler veren kıssalar, ibret verici hâdiseler bildiren yazılar, sözler. |
| İçerisinde 'HİKEM' geçenler | |
| HİKEMÎ: | Hikmet ve düşünceye ait. |
| HİKEMİYYAT: | Hikmet ve felsefeye âit söz ve düşünceler. Yeni yeni bilgiler veren kıssalar, ibret verici hâdiseler bildiren yazılar, sözler. |
| MAHZ-I HİKEM: | Akıllılığın ve filozofluğun ta kendisi. Hikmetlerin ta kendisi. |
| TEŞRİHAT-I HİKEMİYE: | Hikmet ve felsefe nazarıyla yapılan araştırma, açıklama. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| HİKEMÎ : | Hikmet ve düşünceye ait. |
| HÎK : | Tulum.HİK $ (Heykal-Heykam) : Devekuşunun erkeği. * İnce uzun. |
| HİBA : | Bahşiş. * Kadına kocasından kalan hisse. * Vergi. |