Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| HİMAN: | Susuz, susamış. |
| İçerisinde 'HİMAN' geçenler | |
| FAHİMÂNE: | f. İtibar ve nüfuz sahibi kimseye yakışır şekilde, fahim olana yakışacak surette. |
| MÜFEHHİMANE: | f. Anlatarak. Anlatana yakışır şekilde. |
| MÜSTERHİMÂNE: | f. İstirham edene, yalvarana, merhamet dileyene yakışır şekilde, yakışır halde. |
| MÜTERAHHİMÂNE: | f. Acıyarak. Merhamet ederek. |
| MÜTEVEHHİMÂNE: | f. Vehimlenircesine, evhamlanırcasına. |
| RAHİMANE: | Şefkat ederek, acıyarak. Merhamet ve rahmet ile Cenab-ı Hakk'a yakışır tarzda. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| HİMAL : | Yük getirmek, yük taşımak. |
| HİM : | Huy, mizac, tabiat. |
| HİBA : | Bahşiş. * Kadına kocasından kalan hisse. * Vergi. |