| Kelime | Anlam |
|---|
| HAFİF: | Ağır olmayan. Hafif. Yeğni. |
| HAFİF-ÜL MİZAC: | Kararsız, hoppa, temkinsiz. |
| HAFİF-ÜR RUH: | Ruhu hafif olan, hoşsohbet. |
| HAFÎF: | Kuş uçarken, at koşarken veya rüzgâr eserken meydana gelen hışırtı, hışlama. |
| HAFİF-İ KEBUTER: | Güvercinin uçarken çıkardığı ses. |
| İçerisinde 'HAFÎF' geçenler |
|---|
| HAFİF-ÜL MİZAC: | Kararsız, hoppa, temkinsiz. |
| HAFİF-ÜR RUH: | Ruhu hafif olan, hoşsohbet. |
| HAFİF-İ KEBUTER: | Güvercinin uçarken çıkardığı ses. |
| İSTİHKÂMAT-I HAFİFE: | Harbde kısa zamanda yapılan sığınaklar. |
| KESRE-İ HAFİFE: | "İ" diye okunan kesre. |
| NECASET-İ HAFİFE: | Hanefî mezhebine göre pis olduğuna dair şer'î bir delil mevcud olan şeydir. Diğer bir tabire göre murdar olmadığı rivayet edilen şeydir. (Eti yenen hayvanların bevilleri gibi.) Bedenin veya elbisenin dörtte birinden az miktarı namaza mani olmaz. |
| ZAMME-İ MAKBUZE-İ HAFİFE: | (Ü) sesini veren zamme. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar |
|---|
| HAFİF-ÜL MİZAC : | Kararsız, hoppa, temkinsiz. |
| HAFİ : | Yalın ayak yürüyen veya koşan. * Çok ikram eden insan. İnsanı güler yüzle karşılayan. |
| HAFA : | Gizlilik. Gizli olmak. Saklılık. |
| HA : | Osmanlı alfabesinde sekizinci harftir ve ebced sayısı ile de sekizi ifade eder. $ şeklinde okunursa: Haram şey, haşarı yüzsüz kadın mânâlarına gelir. |