| Kelime | Anlam |
|---|
| HAKKA: | (Hakkan) Doğru olarak. Gerçek. Hakikat olarak. Lâzım ve sâbit kılmak. |
| HÂKKA: | Kıyamet günü.
Âfet. Devamlı musibet. (Herkesin ve her kavmin amellerini isbat ve izhar eylediğinden kıyamet gününe bu isim verilmiştir) (L.R.) |
| HÂKKA SURESİ: | Kur'an-ı Kerim'in 69. suresi olup Mekkîdir. |
| HAKKÂK: | Hakkeden. Mühür vesair kazıyan. |
| HAKKÂKÎ: | Mühür ve saire kazıma, hakkâklık. |
| HAKKAK: | Hokkacı, kutucu. |
| HAKKAN: | Hakikaten, doğrusu. |
| HAKKANÎ: | Hak ve adalete uygun. Haklılığa uyar ve yakışır. |
| HAKKANİYET: | Haktan ve doğruluktan ayrılmamak. Adalet üzere bulunmak. Adalet ve insaf ile lâzım olanı icra etmek. |
| İçerisinde 'HAKKA' geçenler |
|---|
| HÂKKA SURESİ: | Kur'an-ı Kerim'in 69. suresi olup Mekkîdir. |
| HAKKÂK: | Hakkeden. Mühür vesair kazıyan. |
| HAKKÂKÎ: | Mühür ve saire kazıma, hakkâklık. |
| HAKKAK: | Hokkacı, kutucu. |
| HAKKAN: | Hakikaten, doğrusu. |
| HAKKANÎ: | Hak ve adalete uygun. Haklılığa uyar ve yakışır. |
| HAKKANİYET: | Haktan ve doğruluktan ayrılmamak. Adalet üzere bulunmak. Adalet ve insaf ile lâzım olanı icra etmek. |
| MUHAKKA: | Çekişme. * Hak iddia etme. |
| MUHAKKAK(A): | (Hakk. dan) Hakikatı ve gerçeği belli olmuş. Tahkik edilmiş. Doğru. * Mutlaka ne olursa olsun. |
| MUHAKKAR: | Hakir görülen. Hakarete uğramış. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar |
|---|
| HÂKKA SURESİ : | Kur'an-ı Kerim'in 69. suresi olup Mekkîdir. |
| HAKK : | (Bâtılın zıddı) Doğru. Gerçek. Vâcib ve lâzım olan. Her sâbit ve doğru olan şey. Adalet. Herkesin meşru olan salahiyeti, iktidarı, bir şey üzerindeki mâlikiyyeti. * Dâva ve iddia. * Hakikate uygunluk. * Geçmiş, harcanmış emek. Pay, hisse. * Münasib * Din. İslâmiyyet. * Kur'an. * Vukuu vâcib, geleceği şüphesiz olan. * Kıyamet. * Mahz-ı hakikat. * Yapacağını yalansız yapan kimse. * Musibet. |
| HAK : | (Bak: Hakk) |
| HA : | Osmanlı alfabesinde sekizinci harftir ve ebced sayısı ile de sekizi ifade eder. $ şeklinde okunursa: Haram şey, haşarı yüzsüz kadın mânâlarına gelir. |