| Kelime | Anlam |
|---|
| HAMUŞ: | f. Susmuş. Sessiz. Sâkit. |
| HAMUŞ: | Sivrisinek. |
| HAMUŞAN: | Mevlevi tâbirlerindendir. Konya'da Mevlâna'nın türbesi haricinde ve kıble cihetindeki büyük kabristana verilen isimdir.
Sessizler, susmuş olanlar, uykuda olanlar. |
| HAMUŞANE: | f. Sessizce, ses çıkarmadan. Sessizliği andırır bir şekilde. |
| HAMUŞÎ: | f. Susma, sükut etme. Sessizlik, sükunet. |
| HAMUŞ: | f. Susmuş. Sessiz. Sâkit. |
| HAMUŞÎ: | f. Susma, sükut etme. Sessizlik, sükunet. |
| İçerisinde 'HAMUŞ' geçenler |
|---|
| HAMUŞAN: | Mevlevi tâbirlerindendir. Konya'da Mevlâna'nın türbesi haricinde ve kıble cihetindeki büyük kabristana verilen isimdir. * Sessizler, susmuş olanlar, uykuda olanlar. |
| HAMUŞANE: | f. Sessizce, ses çıkarmadan. Sessizliği andırır bir şekilde. |
| HAMUŞÎ: | f. Susma, sükut etme. Sessizlik, sükunet. |
| HAMUŞÎ: | f. Susma, sükut etme. Sessizlik, sükunet. |
| KABR-İ HÂMUŞ: | Sessiz mezar. |
| KABR-İ HÂMUŞ: | Sessiz mezar. |
| VADİ-İ HÂMUŞAN: | Kabristan, mezarlık. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar |
|---|
| HAMUŞAN : | Mevlevi tâbirlerindendir. Konya'da Mevlâna'nın türbesi haricinde ve kıble cihetindeki büyük kabristana verilen isimdir. * Sessizler, susmuş olanlar, uykuda olanlar. |
| HAMUL : | (Haml. den) Sabırlı, metanetli, tahammüllü, dayanıklı kimse. |
| HAM : | f. Olmamış, pişmemiş, çiğ. * Nâfile, beyhude, boşuboşuna. * İşlenmemiş, üzerinde çalışılmamış. * Acemi kimse, tecrübesiz. Terbiye görmemiş kişi. |
| HA : | Osmanlı alfabesinde sekizinci harftir ve ebced sayısı ile de sekizi ifade eder. $ şeklinde okunursa: Haram şey, haşarı yüzsüz kadın mânâlarına gelir. |