Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| HATIB: | (Hatab. dan) Oduncu, odun toplayan. İyiyi kötüyü ayırd edemeyen kimse. |
| HATIB-I LEYL: | Geceleyin odun toplayan kimse. Mc: Mânâsız ve saçmasapan sözler konuşan adam. |
| HATİB: | Hitâbeden. Söz söyleyen. Cemaate, topluluğa karşı güzel söz söyleyen kimse. Câmi'de müslümanlara dini nasihatlar ve güzel sözlerle hitâbeden vazifeli zat. |
| HATÎB: | Mânalı ve fâideli, güzel söz söyleyen. Güzel, düzgün konuşan. |
| HATÎB: | Odunu çok olan kimse. |
| HATİBANE: | f. Hatibcesine. Güzel ve akıcı söz söyleyenlere yakışırcasına. Nutuk atarcasına. |
| HATÎBE: | Ormanlık, ağaçlık yer. Odunluk. |
| İçerisinde 'HATIB' geçenler | |
| HATİBANE: | f. Hatibcesine. Güzel ve akıcı söz söyleyenlere yakışırcasına. Nutuk atarcasına. |
| HATÎBE: | Ormanlık, ağaçlık yer. * Odunluk. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| HATİBANE : | f. Hatibcesine. Güzel ve akıcı söz söyleyenlere yakışırcasına. Nutuk atarcasına. |
| HATÎ : | Şaşırtan, yanıltan, hatâya düşüren. |
| HAT : | f. Çaylak kuşu. |
| HA : | Osmanlı alfabesinde sekizinci harftir ve ebced sayısı ile de sekizi ifade eder. $ şeklinde okunursa: Haram şey, haşarı yüzsüz kadın mânâlarına gelir. |