Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| HAVİ: | İçine alan, ihtiva eden, kaplayan. Câmi'. Biriktirici. Kuşatan. |
| HAVÎ: | Çekirge. |
| HAVİL: | (C.: Huvel) Hizmetkâr. |
| HAVİYE: | Şenliksiz olan yer. Harabe. Issız, boş yer. Sâkıt. Göçük, çökük. |
| HAVİYE: | (Sukut mânasından) Cehennem'in 7. tabakası. En korkunç yer. |
| HAVİYYE: | Çocuk doğuran kadına loğusa yemeği yedirmek. Namaz kılan kimsenin, secde halinde iken, karnını uyluğundan yukarı tutması. |
| HAVİYYE: | (C.: Havâyâ) Yağlı bağırsak. Bağırsak. Deve palanı. |
| İçerisinde 'HAVÎ' geçenler | |
| HAVİL: | (C.: Huvel) Hizmetkâr. |
| HAVİYE: | Şenliksiz olan yer. Harabe. Issız, boş yer. * Sâkıt. Göçük, çökük. |
| HAVİYE: | (Sukut mânasından) Cehennem'in 7. tabakası. En korkunç yer. |
| HAVİYYE: | Çocuk doğuran kadına loğusa yemeği yedirmek. * Namaz kılan kimsenin, secde halinde iken, karnını uyluğundan yukarı tutması. |
| HAVİYYE: | (C.: Havâyâ) Yağlı bağırsak. * Bağırsak. * Deve palanı. |
| MAHAVİF: | (Mahuf. C.) Tehlikeli ve korkulu yerler. |
| MAHAVİR: | (Mihver. C.) Mihverler, eksenler. |
| MEHAVİ: | (Mehva. C.) Çöller, sahralar. * Vâdiler. * İki yükseğin arası. |
| MEHAVİF: | Korkulu yerler. |
| MÜTEHAVİN: | (Hevn. den) İşinde gevşek ve kayıtsız olan. Bir işe ehemmiyet vermiyen, mühimsemiyen. |
| MÜTEHAVİR: | Birbiriyle konuşan. |
| REHAVÎ: | f. Urfa'lı. |
| RÜHAVÎ: | f. Urfa'lı. |
| TEHAVİL: | Muhtelif renkler, çeşitli renkler. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| HAVİL : | (C.: Huvel) Hizmetkâr. |
| HAV : | Çuha ve buna benzer kumaşların ters yüzlerinde bulunan tüy. * Şeftâli gibi bazı meyvelerin üzerlerinde bulunan ince tüy. |
| HA : | Osmanlı alfabesinde sekizinci harftir ve ebced sayısı ile de sekizi ifade eder. $ şeklinde okunursa: Haram şey, haşarı yüzsüz kadın mânâlarına gelir. |