Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| HAZAN: | Güz. Sonbahar. Solgun. |
| HAZANDİDE: | f. Güz mevsimini görmüş, yaprakları sararmış solmuş. |
| HAZANE: | Mc: Gönül, kalb, yürek. |
| HAZANGÂH: | f. Hazan yeri. Dünya. Göçecek âlem. |
| HAZANÎ: | f. Sonbahar ile alâkalı, güz mevsimine ait. |
| HAZANİSTAN: | f. Sonbahar görmüş, sararıp solmuş yer. |
| HAZANLİKA: | f. Soluk yüzlü, sararmış, solmuş. Hazân yüzlü. |
| HAZANNÜMA: | f. Sonbahar görünüşlü. Mc: Hüzün ve keder verici. |
| HAZANRESİDE: | f. Sonbahara erişmiş, solup sararmış. |
| İçerisinde 'HAZAN' geçenler | |
| BÂD-I HAZÂN: | Sonbahar rüzgârı. |
| FASL-I HAZÂN: | Sonbahar, güz. |
| HAZANDİDE: | f. Güz mevsimini görmüş, yaprakları sararmış solmuş. |
| HAZANE: | Mc: Gönül, kalb, yürek. |
| HAZANGÂH: | f. Hazan yeri. * Dünya. Göçecek âlem. |
| HAZANÎ: | f. Sonbahar ile alâkalı, güz mevsimine ait. |
| HAZANİSTAN: | f. Sonbahar görmüş, sararıp solmuş yer. |
| HAZANLİKA: | f. Soluk yüzlü, sararmış, solmuş. Hazân yüzlü. |
| HAZANNÜMA: | f. Sonbahar görünüşlü. * Mc: Hüzün ve keder verici. |
| HAZANRESİDE: | f. Sonbahara erişmiş, solup sararmış. |
| MUHAZANE: | Çocuklara şaşırtıp sevindirecek şeyler söylemek. |
| PÜR-HAZÂN: | f. Sonbahara uğramış, solup sararmış. |
| ŞEHAZAN: | Karnı aç olan kimse. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| HAZANDİDE : | f. Güz mevsimini görmüş, yaprakları sararmış solmuş. |
| HAZA : | Bu. Şu. O. * Gr: İşaret zamiri. |
| HAZ' : | Muhalefet etmek. * Taksim etmek, bölmek, paylaştırmak. |
| HA : | Osmanlı alfabesinde sekizinci harftir ve ebced sayısı ile de sekizi ifade eder. $ şeklinde okunursa: Haram şey, haşarı yüzsüz kadın mânâlarına gelir. |