Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| HEBİT: | Zayıf, ince deve. |
| HEBİT: | Korkak kimse. |
| İçerisinde 'HEBİT' geçenler | |
| MÜNHEBİT: | (Hübut. dan) Yukarıdan aşağı inen. İnmiş, düşmüş. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| HEBÎB : | Rüzgâr, yel. |
| HEB : | (Vehb. den) Bağışla, lutfet (mânasına emir, duâ) |