Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| HECA: | (Hece) Dilin ve ağzın bir hareketi ile çıkan bir veya birkaç harf. Harflerin sesi. Harflerin seslendirilmesi. Elif-bâ sırasına göre dizili harfler. Bir sözü harfleri ile söylemek. Şekil. Kıyâfet. Yemek. Sükut etmek, susmak. |
| HECACE: | (C.: Hecâcât) Kurbağa. |
| HECAGÛ: | f. Nazım veya nesir yoluyla birinin aleyhinde bulunan. Birini zemmeden, bir kimseyi hicveden. |
| İçerisinde 'HECA' geçenler | |
| HECACE: | (C.: Hecâcât) Kurbağa. |
| HECAGÛ: | f. Nazım veya nesir yoluyla birinin aleyhinde bulunan. Birini zemmeden, bir kimseyi hicveden. |
| HURUF-U HECÂ: | Alfabe sırasına göre dizili harfler. * Kelimelerdeki harflere ayrıca ses katan elif, vav, he, yâ harfleri. |
| VEHECAN: | Ateşin alevlenmesi. * Işıklandırmak, ziya vermek. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| HECACE : | (C.: Hecâcât) Kurbağa. |
| HEB : | (Vehb. den) Bağışla, lutfet (mânasına emir, duâ) |