Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| HECE: | (Hecâ) Bir defada söylenebilen, bir veya birkaç harfden meydana gelen sözcük. Harfleri birer birer söyleyerek okuma. |
| HECEF: | Yaşlı devekuşu. Ağır ve boş kimse. |
| HECEMAT: | Hamleler, taarruzlar, hücumlar. |
| HECENNA': | Uzun ve şişman gövdeli kimse. Başı dazlak, yaşlı kimse. Başı dazlak olan devekuşu. |
| HECES: | Gönüle düşen hatıralar. |
| HECE VEZNİ: | Türklerin eskiden kullandıkları nazım âhengi ölçüsüdür ki, buna "parmak hesabı" da denir. Parmak hesabı, Türk edebiyatının başlangıcından XI. yy. a, yani Türklerin aruz veznini öğrenmelerine kadar Türk nazmının yegâne âhengi idi. Aruz vezni kabul edilmekle beraber, hece vezni terkedilmeyerek yine halk edebiyatında kullanılagelmiştir. Hece vezninin 3 den 16 ya kadar muhtelif heceli ölçüleri vardır. En çok kullanılanları 7, 8, 11 ve 14 lü hecelerdir. |
| İçerisinde 'HECE' geçenler | |
| ALHECE: | Demiri ateşte kızdırıp yumuşatmak. |
| HECEF: | Yaşlı devekuşu. * Ağır ve boş kimse. |
| HECEMAT: | Hamleler, taarruzlar, hücumlar. |
| HECENNA': | Uzun ve şişman gövdeli kimse. * Başı dazlak, yaşlı kimse. * Başı dazlak olan devekuşu. |
| HECES: | Gönüle düşen hatıralar. |
| HECE VEZNİ: | Türklerin eskiden kullandıkları nazım âhengi ölçüsüdür ki, buna "parmak hesabı" da denir. Parmak hesabı, Türk edebiyatının başlangıcından XI. yy. a, yani Türklerin aruz veznini öğrenmelerine kadar Türk nazmının yegâne âhengi idi. Aruz vezni kabul edilmekle beraber, hece vezni terkedilmeyerek yine halk edebiyatında kullanılagelmiştir. Hece vezninin 3 den 16 ya kadar muhtelif heceli ölçüleri vardır. En çok kullanılanları 7, 8, 11 ve 14 lü hecelerdir. |
| HECHECE: | Çağırmak. |
| TABAHECE: | Etli ve yumurtalı kalye. (Bazı yerde kaygana diye söylenir.) |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| HECEF : | Yaşlı devekuşu. * Ağır ve boş kimse. |
| HECA : | (Hece) Dilin ve ağzın bir hareketi ile çıkan bir veya birkaç harf. Harflerin sesi. Harflerin seslendirilmesi. * Elif-bâ sırasına göre dizili harfler. Bir sözü harfleri ile söylemek. * Şekil. Kıyâfet. * Yemek. * Sükut etmek, susmak. |
| HEB : | (Vehb. den) Bağışla, lutfet (mânasına emir, duâ) |